Ergin lağım faresi kuyruğu hariç 18-25 cm boyunda ve 200-600 gr ağırlığındadır. Küt burunlu, küçük kulak ve gözlere sahip, kaba tüyleri kahverengi siyah karın bölgesi gri beyaz arası bir renktedir. Lağım fareleri daha çok kanalizasyon sistemi, binaların bodrum ve alt katları ile depolarda, bina dışında ise nehir kenarlarında, yol boyunca toprak altında, çöp yığınları ve beton altında yuva yaparlar. Erginlerin dışkıları iki ucu küt kapsül şeklinde ve 20 mm kadar uzunlukta olabilir. 2-5 ayda ergin hale gelir, bir yıl yaşarlar. Gebelikleri 3 hafta sürer. Bir keresinde 7-8 yavru doğurur ve yılda 3-6 döl verebilirler. Güçlü koku ve işitme duyularına sahiptirler. 12 mm den büyük aralıktan kolayca geçebilir, 15 metre yükseklikten atlayabilirler. Kemirmeyi severler ve en çok elektrik kablolarını kemirdiği için de sık sık yangınlara sebep olurlar.

Ayrıntılı bilgi için için tıklayın : http://www.altunilaclama.com/ev-faresi.php

Haşere Sorunlarınıza Profesyonel Çözümler

Haşere Sorunlarınıza Profesyonel Çözümler

Çok küçük 3 cm civarındadırlar ve fındık faresi olarak ta anılırlar, renklerigenelde gridir, büyük kulakları, küçük gözleri ve burunları vardır. Pislikleri siyah pirinç büyüklüğünde ve ovaldir. Pisliğini etrafa saçar, yuvasını gıda merkezlerine yakın oyuk ve boşluklarda yapar, ev ve iş yerlerine yerleşir, çok iyi tırmanıcı ve sıçrayıcıdırlar. Çok çabuk ürerler, gebelikleri 18-21 gün sürer ve her seferinde 5-8 arası yavru yaparlar. Yılda 5-10 döl verir. Çok güçlü koku duyuları vardır. Yetişkin bir ev faresi 0.5 cm delikten geçer ve 4 metre yüksekten atlayabilir.

Ayrıntılı bilgi için için tıklayın : http://www.altunilaclama.com/ev-faresi.php

Yaşadığı yerler: Avustralya hariç, her yerde. Özellikleri: Sivri burunlu, uzun bıyıklı, geniş kulaklı, ince kuyruklu. Ömrü: 2-3 yıl. Çeşitleri: 500’den fazla türü vardır.

Memelilerin kemirgenler (Rodentia) takımının, sıçangiller (Muridae) familyasından olan hayvanlar. Sivri burunlu, geniş kulaklı, ince kuyruklu fare ve sıçanların yüzlerce türü vardır.Halk arasında, fare ve sıçan terimleri birbirine karıştırılır.Küçük olanlarına fare, büyük olanlarına sıçan denir.

Sıçanların ağırlıkları 250-300 gr kadar olur. Ada tavşanı iriliğinde olanları da vardır. Bir dişi sıçanın 10 memesinden 4’ü göğüste, 6’sı kasıkta bulunur. Farenin ise sıçanlardan farklı olarak memelerinin 6’sı göğüste, 4’ü kasıkta bulunur.Alt ve üst çenelerinde ikişer kemirici dişleri tipiktir. Dişler daima kendilerini yenileyerek sürerler.Avustralya hariç, dünyanın her tarafına yayılmışlardır.

Koşar, sıçrar, tırmanır ve yüzerler. Bilhassa kabuklu sert yiyecekleri kemirirler. En dar yerden rahatlıkla geçerler. Bina duvarlarını ve borularını kemirip, karşı tarafa ulaşırlar. Beş katlı bir binadan düşen fare, yaralanmaz, zarar görmez. Tuvalet borularından girer ve çıkarlar.Akarsuda akıntıya karşı 1 km’ye kadar yüzerler. Durgun su yüzeyinde günlerce kalabilirler. Batan gemiyi önce fareler yüzerek terk ederler.

Her türlü hayvansal ve bitkisel maddeleri yerler.Pek az su içerler. Su ihtiyaçlarını besinlerden sağlarlar.Yediklerinden fazlasını kemirerek ziyan ederler.Avurtlarında tahıl biriktiren, kış uykusuna yatan veya göç edenleri vardır.Koku alma ve işitme duyuları hassastır. Çoğu toplu halde yaşamayı sever.Kışın kucak kucağa yatar, kuyruklarını birbirine dolayıp düğümler, salkım meydana getirirler. Düğümlenmiş olarak ölen sıçan salkımlarına rastlanmıştır.Aşırı derecede ürerler. Bir dişi, yılda 6-7 defa yavrular.Gebelik süresi 6 haftadır.Her doğumda 8-10 yavru doğururlar.Yavrular 2-3 aylık olunca, çiftleşerek yavrulamaya başlarlar. Bir çift fareden yılda 500, üç yılda 20 milyonluk bir aile meydana gelir. Soğuk, hastalık, atmaca, baykuş, yılan, gelincik, porsuk, tilki, kedi ve insanlar tarafından sayıları azaltılır.

Dağ faresi (Hamster), pirinç faresi, tarla faresi, fındık faresi, ev sıçanı, göçmen sıçanı, lemming, misk faresi en çok bilinenleridir. Fare 2-3 yıl yaşar. Kuzey Amerika’da yaşayan misk faresi güzel koku çıkarır kürkü değerlidir.

Fare ve sıçanlar, tahılları kemirmek sûretiyle büyük zararlara sebeb olurlar.Venezuella, pirinç ihraç eden bir ülkeyken 1978 yılında farelerin ekinleri istilasından dolayı 80.000 ton pirinç ithal etmek zorunda kaldı. Ağaç fareleri, meyve ve kuş yumurtalarını da yerler. Doymak bilmezler, ne bulursa götürürler. Halk arasında doymayan üç mahluk; insan, karınca, fare sözü çok meşhurdur.Aç kaldıkları takdirde hasta ve uyuyan insanların kulak, burun gibi yumuşak yerlerini kemirirler. Bombay’da yılda 20.000 insan fare tarafından ısırılmaktadır. Taşıdıkları pirelerden insanlara veba mikrobunu (Pasteurella pestil) bulaştırırlar.Vebadan 14. asırda Asya’da 23 milyon,Avrupa’da 25 milyon insan ölmüştür. 1907’de yurdumuzda veba salgınında 120 bin kişi hayatını kaybetmiştir.

Sıçanlar, yiyecek ve içeceklerin üzerine idrarlarını bırakırlar.İdrarlarında bulunan bir mikrop, yiyeceklerle insanlara geçerek hastalık yapar.Hastanın ateşi yükselir, dalağı şişer, Kuduz fare tarafından ısırılan insan ve hayvanlar kuduz illetine tutulur. Pis yerlerde dolaştıklarından birçok hastalığı bulaştırırlar. En büyük düşmanları ev ve yaban kedisidir.

Bu fare ve yakın akrabası olan daha ufakça bazı su sıçanları, tropikal Amerika'nın dağlarında yaşarlar. Bu kemiriciler geleneksel otçul-luğa yüz çevirip avlanmaya ve balık tutmaya girişmişlerdir.
Balık yiyen fareler, dağ yamaçlarının 200 ile 3.500 metre arası yükseklerinden çıkan sayısız ırmaklara dadanırlar. Geceleyin buralarda, bir parçası suya batmış ağaç gövdelerinin üzerine çıkıp semender arar, yahut karanlık köşelere sığınmış böcekleri avlamaya çalışırlar. 
Yakalanınca insanın burnuna çarpan balık kokularından, bu kemiricilerin balık da tuttuğu sanılmıştır. Bununla beraber, tatlı su salyangozları, kabuklu hayvanlar ve midyelerle beslenmeleri ihtimali daha kuvvetlidir. Bazısının midesinden çıkan kılların incelenmesi, aralarında yamyamlık olduğunu ortaya koymuştur.
«İchtyomys» bilmen beş türün içinde en irisi ve en güzelidir. İri bir ev faresi büyüklüğünde olan bu hayvan 17 -18 santim uzunluğundadır. Bir o kadar uzun ve tüylü bir kuyruğu vardır. Sudaki hayata uyduğu için, kürkü gayet sık ve yumuşaktır. Yüzebilmesi için genişlemiş art ayaklan sert kıllarla çevrilidir. Hayvanın sırtı parlak bir grimsi siyah, karnı gümüş rengidir.

Garip bir huyu yüzünden, bu yaratığın üzerinde durulmaya değer. Akla gelmeyecek cisimleri toplayıp kendi küçük müzesinde  saklamaya meraklıdır. Hazinelerinin arasında çivilere, çok kere uyuyan kimselerin ceplerinden çaldığı madenî paralara, teneke, renkli cam ve paçavra parçacıklarına, kurumuş kemiklere ve kafataslarma, gözlüklere, takma dişlere rastlanılır.

Ticaret de yapar:

Orman faresi'nde öteberi değiş-dokuş etmek âdeti de vardır. Uyuyan kimsenin ceplerini soyan orman faresi çok kere aldıklarının yerine birkaç fıstık veya çam kozalağı bırakır. İşte ne dereceye kadar doğru olduğu bilinmeyen bir hikâye:
«Bir orman faresi, bir keresinde bir alim arayıcısının kıdübesindeki masanın üzerine, aldığı ufak öteberiye karşılık birkaç altın zerresi bırakmıştı. Altın arayıcısı, sonradan hayvanın izini takip edince zengin bir altın damarına tesadüf ederek zengin oldu.»

Orman faresi'nin sarayı:

Bu kemirici en fazla Birleşik Amerika'nın Kaya Dağları bölgesinde bujlunursa da, fazla kuzeye çıkmamak şartıyla memleketin başka yerlerinde ve Nikaragua'nın kuzeyindeki bütün Orta Amerika memleketlerinde de yaşar.
Pasifik sahili orman faresinin sarayı 150 veya 180 santim yüksekliğinde olabilir ve bir, iki odası bulunabilir. Bu yuva, çok kere kayaların arasındaki bir aralıkta, bir ağaç kovuğunda, yüksek bir ağacın dallarının veya kaktüslerin arasında değneklerden ve ottan yapılmış bir küredir. Hayvan zaman zaman burasını tamir, eder, yahut daha ziyade genişletir.
Orman faresi de, sincap gibi sonbaharda  bu yuvasının  kilerine  kış için tohum yiyecekler depo eder.Temizliğe düşkün olduğu için ayrı bir çöplüğü bile vardır.
Orman fareleri'nin bir kısmı bol su içerse de, çölde yaşayan çeşitlerin su içmeye ihtiyaçları yoktur. İhtiyaç duydukları suyu etli kaktüslerden ve kök yumrularından elde ederler.

»Pamuk faresi», pamuk tohumlrıyla karnını doyurduktan sonra, yeraltı tünellerine pamuklar saçtığı için Birleşik Amerika'nın güneyinde bu ismi almıştır. Bu hayvan, baş ve vücut uzunluğundan daha kısa kuyruklu ve orta irilikte, gürbüz bir faredir. Kulakları kısa ve geniş, kılları uzunca ve kaba, rengi de kır veya koyu san ile siyah karışımıdır.
Birleşik Amerika'dan başka, Meksika'da, Venezuela ile Peru'ya kadar Güney Amerika'da da görülen  pamuk faresi, yalnız belli tipte bir bölgeye rağbet etmez. Batak kırlarda, kuru tarlalarda, ekili yerlerde, tuzlu bataklıklarda, hatta yüksek dağlarda da rahatça barınabilir.
Bu kemirici, yalnız pamuk tohumlariyle beslenmez. Yenilebilir bitkilerin hepsini yer, fakat bunlardan çimleri ve ıslak toprağın içinden kazıp çıkardığı lezzetli bitkilerin köklerini tercih eder. Ayrıca bol sayıda böcek, yumurta ve yengeçle de karnını doyurur.
Çok kavgacı olan pamuk faresi' nin kavgaları ekseriya yamyamlıkla son bulur. Yaralı veya kapana yakalanmış bir hayvan, kısa zamanda soydaşlarının midesine iner. Bir dişinin,  fazla  üstüne  düsen  erkeği yediği de çok görülmüştür.

Çok bereketli bir dişi:

Bu kana susamış dişi, fare nüfusunu artırmak için canla, başla çalışır. Bir batında dörtten fazla yavru doğurduktan birkaç saat sonra tekrar çiftleşir. Yeni yavrular yirmi yedi gün sonra dünyaya gelir. Yiyecek bolsa, bunları daha başkaları da takip etmekte gecikmez.
Bereketli dişinin bir özelliği de önceki kuşaklara mensup yavrularına yuvada kalmalarına müsa'ade etmesidir. Bu yuva, bir yeraltı tünelinde, yahut yerdeki kuytu bir deliğin içinde olabilir. Fare, kuru otlarla kök liflerinden ördüğü yuvasını çok kere pamukla astarlar.
Dişiler ekseriya yedi haftalıkken ilk defa çiftleşirler. Yakın akrabalar arasında birleşmeler çoktur. Birleşme mevsimi şubattan kasım ayına kadar devam eder.
Ekili bölgelerde dönüm başına beş yüz pamuk faresi hiç de büyük bir rakam değildir. Bu nüfus fazlalığının çiftçilere ne büyük ziyanlara sebep olabileceği meydandadır. Bununla beraber pamuk faresi nüfusu her dört veya beş yılda bir hayvanlara bir mantar hastalığının musallat olması sonucunda geriler. Fakat aradan altı ay veya bir yıl geçmeden yeni kolonilerin kurulmasıyla üreme işi bütün hızıyla tekrar başlar.

«Çekirge sıçan., aynı zamanda «Akrep sıçan» diye de bilinir. Gerçekten de bu küçük kemirici, her akşam- adı geçen iki böceği yani akreple çekirge aramaya çıkarak onlarla kendine, nefis bir ziyafet çeker.
Avının izini keşfeden çekirge sıçan'm hali görülecek şeydir. Tıpkı köpek gibi çığlıklar atmaya ve âdeta havlamaya başlar. Artık onu hie bir şey yolundan döndüremez. Ergeç avını yakalayarak keskin ön dişlerini bahtsızın beynine saplayacaktır.
Çekirge sıçan, aynı zamanda sabretmeyi de bilir. Bazen büyük avlara, meselâ tahıl taneleriyle yuvasına dönen bir cep sıçam'na da pusu kurduğu olur.
Şanssız olduğu gecelerde açlıktan kıvranan bu hayvan bir kere ziyafete kondu mu, bir günde ağırlığının yarısı kadar yer ve imkân bulduğu takdirde, haftalarca bu şekilde yemeye devam edebilir.
Düşmanlarını titreten bu sıçan tuhaf değilmi, İnsanoğlunun dostu dur. Yok ettiği kemiricilerle binek ler, zararlı yaratıklar olduğundan, çekirge sıçan'ın kanlı avcılığı, insan lara DDT ile arsenik zehirlerinden tasarruf sağlar. Yiyeceğinin ancak onda biri bitkiler, tohumlar ve  otlardır.

Keskin pençeler ve keskin bir burun:

 Çekirge sıçan'nın tabiatta birçok düşmanı varsa da, günün en büyük kısmım yeraltındaki ininde geçirdiği ve karanlık basmadan ortaya çıkmadığı için, onlardan pek zarar görmez. Bu hayvan kendi inini kazmakla kalmaz, bir böceğin toprağın altında kış uykusunu uyuduğu yeri  keskin koku alma duygusu sayesin de keşfedince, orasını da hızla kazıp avını midesine indirir.
Çekirge sıçan'lar esaret hayatında uysallaşırlar. Fakat gene de tutulmaya tahammül edemeyip onları tutmaya yeltenen elleri ısırırlar.
3 gramlık bebekler: Yılın ilk beş yavrusu nisan veya mayıs ayında dünyaya gelir. Bu çıplak ve kör bebeklerin her biri 3 gram ağırlığındadır, İki haftalık olmadan gözleri açılmaz, fakat bir on gün daha geçti mi, tek başlarına avlanmaya çıktıklarını görürsünüz.

Baslıca iki tür:

Bu kemiricilerin başlıca iki çeşidi vardır, «Tipik çekirge sıçan» (Onychomys leueogaster), oldukça kısa kuyruklu, orta irilikte, gürbüz bir sıçandır. Sırtı ile başının tepesi koyu sarı, vücudunun geri kalan kısmı kar gibi beyazdır. Kuzey Amerika'nın batısında bulunur. Birleşik Amerika'nın güney ba-tısmın sıcak ve kurak çöllerinde barınan «akrep sıçan» (Onychomus torridus), daha ufaktır. Koyu sarı renkte bir kürkü ve daha uzun bir kuyruğu vardır.

Kış gelince:

Çekirge sıçan, bulunduğu   bölgelerin   en   soğuk   bölümerinde dahi kış uykusuna yatmaz. Vücudu ile kuyruğu sonbaharda yağlanır. Hayvan ayrıca biraz da yiyecek depo etmeye gayret gösterir. Hava fazla soğuduğu vakit, bir hafta kadar ininden çıkmaz ve bu zaman boyunca vücudunda depo ettiği yağdan ve inine taşıdığı tohumlardan enerji sağlar.

«Beyaz ayaklı sıçan», Kuzey Amerika'nın birçok yerlerinde bulunur, bundan ötürü de birçok isimleri vardır. Ormanlarda yaşadığı için, «orman sıçanı», geyiğin rengini andıran kürkü yüzünden de «geyik sıçan», akşamları ortaya çıktığı için de, «akşam sıçanı»  diye tanınır.
Bu hayvan, ılık ve kuru olması şartıyla her yerde kendine yuva yapabilir. Fakat en sevdiği yer bir ağaç kovuğudur. Mamafih bir sincabın boşalan yuvası, hatta bir kuş yuvası da işini görür. Bu kitabın yazarı yazlık evindeki bir şiltenin içine ve yazı masasının gözlerine rahatça yerleşmiş beyaz ayaklı sıçanlar bulmuştu. Bununla beraber evde uzunca bir zaman insan olunca, bu sıçanlar başka yere taşınırlar.
Bu hayvanlar yerlerine bağlıdırlar. Yakalanıp 3-4 kilometre uzakta salıverilenlerin, yakalandıkları yere döndükleri görülmüştür,
Beyaz ayaklı sıçan'ın bir özelliği de müzisyen oluşudur. Vakit vakit devamlı surette vızıltıya benzer bir ses çıkarır. Kuru bir yaprak, yahut kuru bir kamış üzerine ön ayaklarıyla vurarak kendine göre dayul da çalar.
Fakat ekinlere yaptığı zarar da inkâr edilemez. Mamafih akrabası çayır sıçanı kadar zararlı değildir ve sebep olduğu ziyam bol böcek yemek suretiyle bir dereceye kadar karşılar.

Anne ve yavruları:

Sıçanlar hızla çoğalırlar. Beyaz ayaklı sıçan da bu kuralın dışında değildir tabiî... Dişi her yıl defalarla birer ilâ dokuzar yavru doğurur. Yavrular doğuşta kör ve kürksüzdürler, fakat sekiz haftalık olunca onlar da çiftleşmeye başlayarak sıçan nüfusunu çoğaltırlar.
Anne sıçan, yavrularına ziyadesiyle sevgi gösterir. Kendine erkek aramadığı zamanlar bütün vaktini onlara ayırır. Yuvasını, bulabildiği en yumuşak maddelerle döşer, içerisinin ılık ve rahat olması için de kapısını daima kapalı tutar. Bir tehlike halinde yavrularım yelelerinden tutarak teker teker emniyetli bir yere taşır.
Anne, tekrar yavrulamak üzere olduğu zaman, önceki yavrularını yuvadan kovmaz. Kendi oradan çıkarak yeni bir yuva yapar. Bunun da sebebi, eski yuvanın yeni doğacak yavruları barındıramayacak kadar pislenmiş oluşudur. Zira kürkünü son derece temiz tutan bu hayvan, hiç de titiz bir ev hanımı değildir.

Sayısız türler:

 Kuzey Amerika kıtasında Kuzey Kutbu ile Panama arasında 178 beyaz ayaklı sıçan türüne rastlanır. Çoğu orta büyüklükte ve adi ev sıçanından biraz iricedir. Kuyruklarının boyu da baş ve vücut uzunluğuna eşittir. Gözleri fırtlak. yuvarlak ve siyahtır. Kulakları da iri, bıyıkları ise karanralılıkta hareket eden bir hayvan için ne kadar önemli olduğu meydandadır.

«Pirinç faresi», evlere girmeyen temiz bir hayvandır. Ev faresi, Avrupa ile Asya'da ne kadar bolsa, bu da Güney ve Orta Amerika ile Meksika'da en kalabalık olan kemiricidir.
«Pirinç faresi» adı, Güney - doğu Birleşik Amerika'nın pirinç tarlalarında pek bol olduğu zamandan kalmadır. Pirinç faresi'nin o sıralarda pirinç ürününe büyük zararları dokunurdu. Halbuki bu hayvan aslında yeşil otların saplarını pirinçten çok sever. Her hafta ağırlığının iki misli kadar yiyecek yer.
İyi yüzen bu fare, suya yakın çayırlarda ve bataklık bölgelerde yaşamayı sever, bununla beraber yüksek yerlerde barınanları da vardır. Gündüz saatlerini az derin bir yeraltı ininde veya bitkilerin altındaki yuvasında geçirir. Met ve ceziri olan bataklıklarda, yuvasını çalıların ve kamışların yukarılarına asar.
Saldırgan bir dişi: Pirinç faresi sıcak iklimlerde bütün yıl ürer. Dişi, inine bir erkeğin gelmesini bek-lemeyip kendisi bir eş aramaya çıkar. Fakat bütün flört birkaç saatten fazla sürmez. Bu zamanın sonunda dişi eşini kapı dışarı eder. Yirmi beş gün sonra dört veya beş yavrunun doğumunun üzerinden on saat geçmeden de, yeni maceralar peşine gider.
Yavrular on iki günlük  olunca başlarının çaresine bakabilecek hale gelmiş olurlar. Annelerinin onlara daha ziyade bakmaya vakti yoktur ki. Yılda sekiz veya on kere doğurduğuna göre, yeni yavruların gelmesine hazırlanmak zorundadır. Yavrular da yedi haftalık olunca üremeye başladıklarına göre, bu pirinç farelerinin ne kadar hızla çoğaldıklarını düşünebilirsiniz.
Pirinç faresi çok yırtıcıdır, soydaşlarını öldürmekten dahi çekinmez. Kendi kavgacı tabiatı ve baykuş, yılan ile gelincik gibi tabiî düşmanları, bu farenin nüfusunu az çok sınırlandırır.
Pirinç faresi'nin irilik bakımından farklı 180'i aşkın türü vardır. Ortalama uzunluk, kuyrukla beraber 30 santimdir. Bu hayvanların siyahla karışık renkleri, koyu sarı, gri, esmer ve koyu kızıl arasında oynar. Kürkleri kaba, lâkin uzunca tüylüdür. Seyrek tüylü kuyrukları, baş ile vücut uzunluğunun dörtte üçü kadardır.

Haşere Sorunlarınıza Profesyonel Çözümler